Niet schrikken, het is een game

Over de tijd dat games nog eng durfden te zijn, en dan bedoel ik ‘ach, die broek moest toch in de was’ eng.

De nieuwe Dead Space (deel 3) is uit en als ik de meeste recensies mag geloven is het horrogehate flink teruggeschroefd. Ik heb ‘m nog niet gespeeld, maar dat zou ik heel erg jammer vinden, want er valt maar weinig te schrikken meer in gameland. Er zijn een hoop mensen die nogal snel bang worden van games en die willen game-ontwikkelaars schijnbaar niet voor het hoofd stoten. Van Laserpunch ben ik de enige die horror-games speelt. Ik heb Emilio bijvoorbeeld een keer Bioshock en Dead Space uitgeleend, maar die kwam hij na een week met knikkende knietjes terug brengen. Het is gek, want ik ben wat horror-films betreft ook een ontzettende bangerd, maar games kunnen wat mij betreft niet gruesome genoeg zijn. Tijdens een potje Bioshock (ook zo’n franchise die minder eng schijnt te gaan worden) zul je me regelmatig ‘aah’ of ‘fuck wat is dat’ horen roepen. Er zijn maar weinig dingen waarvan ik zo geniet als schrikken tijdens het gamen. Dit is een fragment met enkele nare Dead Space momenten, scroll naar minuut 2 voor mijn favoriet:

Dé game-horror periode was de periode tussen 1995 en 2005. In de jaren voor de Playstation 1 was er weinig engs te beleven, hetgeen vooral kwam door de nog niet zo ontwikkelde graphics. Games waren soms griezelig slecht, maar dat telt natuurlijk niet. Ook na 2005 zijn er de nodige enge games verschenen, maar het zijn er steeds minder. Bovendien waren die graphics van de late jaren ’90 op één of andere manier enger dan de mooie graphics van nu. Het maakte de horror-momenten onverwachter en onduidelijker. Dat de physics en de controls ook niet altijd even soepel waren, maakte het vaak nog enger: werd je plots aangevallen door een zombie dan rende je vaak eerst in paniek keihard de verkeerde kant op, zoals in Resident Evil. De engste game die ik ken echter, is Eternal Darkness voor de Gamecube. Je bent een jonge vrouw in een oud, donker huis en je moet uitzoeken wie je opa heeft vermoord. Wat er zo eng aan is? Niet zozeer de zombies en al het andere gespuis waar je tegen vecht, als wel alle andere freaky dingen die er gebeuren.

Je hebt niet alleen een health meter, maar ook een sanity meter. Is die te laag dan gebeurt er tijdens het spelen de weirdste shit. Je loopt opeens rond zonder hoofd, mensen op schilderijen volgen je met hun ogen en, dat was de allernaarste, het spel deed opeens alsof je Gamecube er opeens mee ophield. Het spel was één grote mindfuck. Maar ook de sfeer was verschrikkelijk beklemmend. Je beleefde in elk chapter het leven van een voorouder van je opa en die kwamen meestal op verschrikkelijke wijze om het leven. Lichten uit en gamen maar. Kom op gamemakers, laat me weer eens schrikken, ik zit veel te comfortabel te gamen de laatste jaren.