Vergeten tekenfilms: Bucky O'Hare

Als je aan tekenfilms uit de jaren ’80 en ’90 denkt, denk je aan de Turtles, de Transformers en He-Man. Maar er was zo veel meer…

Het was weekend, je ouders lagen nog in bed te slapen (daar ging je in ieder geval van uit) en op tv begon het hoogtepunt van de week: de cartoons. Hoe het precies werkte in de jaren ’80 weet ik niet meer, maar in de jaren ’90 kan ik me de keus tussen de VPRO en RTL4 herinneren. Hoe leuk Villa Achterwerk ook kon zijn, ik keek liever naar RTL4, omdat die de tekenfilms uitzonden die ik het coolst vond (waar in gevochten werd dus). Ze zonden ook reclames uit, maar daar kon je vaak de nieuwste action figures zien, dus dat vond ik prima. Aan sommigen van die tekenfilms moet ik in een nostalgische bui nog wel eens denken. Maar, na enig onderzoek kan ik deze (niet zo verrassende) conclusie in ieder geval trekken: je geheugen heeft een bril op die zo roze is dat je er in bepaalde buurten niet veilig mee over straat kan. De cartoons zijn bijna altijd minder tof dan je je herinnert en er zijn ook altijd veel minder afleveringen van gemaakt dan je dacht.

Bucky O’Hare is het perfecte voorbeeld voor mij. Ik bewaar er zeer goede herinneringen aan en naar mijn idee keek ik dit jarenlang elke zondagochtend. Dat laatste klopt sowieso niet, want er waren maar dertien afleveringen. Elke week werd er één aflevering uitgezonden, dus ik heb dit dus maar drie maanden gekeken! Ik ga ervan uit dat ik er vast een keer eentje gemist heb, dus dat is twaalf. Twaalf keer twintig minuten (want zo lang duurde een aflevering) is vier uur, dat is helemaal niks. Man, soms zit ik vier uur te gamen en heb ik het gevoel alsof ik net begonnen ben. Je hersenen doen rare dingen soms. Zo vonden ik en mijn broer een keer een oude videoband met zelf opgenomen Ninja Turtle-afleveringen. Die band hebben we toen we klein waren wel honderd keer bekeken. Toen we de video echter weer aan hadden gezet, bleken er alleen maar halve afleveringen op te staan, omdat we vroeger altijd te laat inschakelden. Hoe konden we dat nou kijken? Maar toch weet ik honderd procent zeker dat ik Bucky O’Hare tof vond, getuige deze obscure action figure van Toadborg die ik nog in m’n kast heb staan:

De tekenfilm ging over een galaxy far far away, waar op elke planeet een andere half-mens/half-diersoort woont. Bucky komt dus van de konijnenplaneet. De honden waren ook vrij veelvuldig aanwezig. De padden zijn echter de bad guys, die zijn gehersenspoeld door een computer om het heelal over te nemen. Jonge nerd Willy komt door een foutje van zijn eigen uitvinding in dat heelal terecht en sluit zich aan bij Bucky’s space crew, om zo de padden te verslaan. Bucky O’Hare kent ongeveer dezelfde geschiedenis als de Teenage Mutant Ninja Turtles. Het is begonnen als een obscure comic en daarna uitgegroeid tot een hele franchise. Maar daar waar de Turtles nog steeds populair zijn, duurde het succes van Bucky, ehhm, drie maanden dus. Die comic heb ik nog nooit gelezen, maar in wezen had het alles in zich om net zo’n succes te worden. Pratende dieren, altijd goed toch?

Nee dus. Ik heb nog eens twee afleveringen gekeken en ik vind het niet grappig (hetgeen duidelijk wel de bedoeling was), niet spannend en totaal inspiratieloos ingesproken. Geloof me, de DVD-boxen van de Teenage Mutant Ninja Turtles ga ik ook niet op de bank met een fleece-dekentje zitten kijken, maar soms (als ik eigenlijk aan het werk moet) kijk ik wel eens een afleveringetje op Youtube en een hoop scènes zijn nog steeds erg grappig. De oneliners van Raphael, de stem van Krang, het is gewoon heel goed gedaan. Maar dat deze serie gecancelled is, is niet meer dan terecht. Bucky praat zo slap en zacht de hele tijd en hij heeft geen enkele emotie in z’n gezicht, Willy vond ik destijds al een nerd-brug te ver en die padden zijn ronduit irritant. De enige die ik nog steeds erg cool vind is Dead-Eye Duck.

En de begintune, die was heel goed. Niet zo goed als die van de X-Men, maar als ik een jaren ’90 cartoon intro tune lijstje zou maken (wat ik nooit ga doen, wees maar gerust) staat deze op twee. Maar ja, alles werd op alles gezet, dus er kwam een tekenfilm en een action figure-lijn en een game voor de NES, en… gecancelled. Dat kan ik me dus wel herinneren, dat ik niet snapte waarom het er opeens niet meer was, terwijl het verhaal wel verder leek te gaan. Dat is dus de eindconclusie van dit verhaal: je hersenen verzinnen er een hoop bij, maar teleurstelling vergeet je nooit meer…