Emilio Guzman fries Fringe

Emilio heeft zojuist de laatste aflevering van Fringe gezien. Hij vond de serie het einde… behalve het einde.

SPOILER ALERT! Kies uit één van de volgende opties:

1. Heb je de allerlaatste aflevering van Fringe nog niet gezien, ga ‘m kijken, heel veel plezier ermee!
2. Heb je de allerlaatste aflevering van Fringe wél gezien, scroll dan naar beneden.
3. Heb je ‘m nog niet gezien en ben je ook niet in de gelegenheid om ‘m te kijken, kijk dan maar naar het filmpje van de baby wombat hieronder.
4. Boeit Fringe je sowieso niet, kijk dan ook naar het filmpje met de baby wombat. En ga daarna zo snel mogelijk Fringe kijken. Of toch gewoon het artikel lezen.

Als je nou toch naar beneden hebt gescrolld terwijl je het vijfde en laatste seizoen nog niet hebt gezien, dan ga ik veel voor je verklappen. Maar ik vind sowieso dat je Fringe niet moet kijken om het verhaal en zeker niet om het einde van dat verhaal, maar om de geweldige ideeën per aflevering. Zo ook in de allerlaatste aflevering, waar Walter anti-zwaartekracht-kogels blijkt te hebben ontwikkeld. Geraakte Observers zweven weg als balonnen. Peter vraagt: “If we shoot them they’re dead, why do we want them to float away?” “Because it’s cool.”

Dan toch het verhaal. Overal lees ik op fora hetzelfde: Het is een aardig einde, maar je moet er niet teveel over nadenken, want dan klopt er werkelijk niks van. Iedereen gunt het J. J. Abrams en ik ook. Zonder hem had ik al die ervaringen die Fringe mij heeft gebracht niet gehad. Ik ben hem dankbaar. Zonder Abrams was het genre fantasy als serie nooit zo groot geworden. Ik durf zelfs te zeggen dat hij er met Lost voor heeft gezorgd dat er überhaupt een breed publiek is voor series. Daardoor wordt er veel gemaakt, ik kijk me suf. Maar helaas, ik hou voor niemand niet op met nadenken.

Fringe was als een reis langs de Himalaya, de Niagara watervallen, de Grand Canyon, met als eindbestemming Purmerend.

Nogmaals ik ben maar wat blij met het bestaan van J.J. Abrams, maar wat is die man slecht in het bedenken van een einde. Het probleem zit ‘m in het cliché dat hij gebruikt. Het is een cliché ter orde van grote: “Het was allemaal maar een droom.” Het is het eerste idee dat je bedenkt bij tijdreizen: “Kom we gaan terug in de tijd om de oorlog ongedaan te maken.” Kill Hitler, while you’re at it!

Abrams lijkt het einde ook zo lang mogelijk uit te stellen. Alsof hij zelf weet dat het niet mooi wordt. In aflevering 11 wordt pas duidelijk wat het plan van Olivia en consorten is. Weer wordt er een cliché gebruikt: emotie is belangrijker dan ratio. Een aantal Noorse wetenschappers vonden een apparaatje uit, waardoor onze hersenen vollediger konden worden gebruikt. Helaas kwam de emotie in verdrukking door een steeds groter wordende ratio en voilá: het ontstaan van de Observers. Als je zoveel clichés gebruikt zou ik ook als motto hebben: emotie is belangrijker dan ratio. Niet nadenken, jongens, maar voelen! Maar ook zonder na te denken, voelde ik tijdens die aflevering een beetje overgeefsel in mijn mond komen.

De serie eindigt met een geslaagde missie. Walter en het Observer-kind (een geëvolueerde Observer, die de perfecte balans heeft van emotie en ratio) verdwijnen naar de toekomst om de Noorse wetenschappers het juiste resultaat van hun onderzoek te tonen. Het ontstaan van de Observer wordt teniet gedaan. Dan volgt een flash-back naar een park, waar Peter en Olivia spelen met hun kind. Volgt in de eerste aflevering een invasie, nu blijft die uit. Missie geslaagd.

Maar hoe kan het dat Peter nog steeds bestaat? Was Peter niet ooit gered door September, de ‘goede’ Observer? Als het bestaan van de Observers niet heeft plaatsgevonden zouden een jongere Walter en Peter dan niet ooit verdronken zijn in een meer? Zou de serie dan niet heel kort zijn geweest? Er was eens een wetenschapper en een kind, ze gingen allebei dood, einde. Niet nadenken Emilio, voelen!

En waarom werd er niet meer gebruik gemaakt van December, die andere ‘goede’ Observer. Want die Observers kunnen immers tijdreizen, omdat zij tijd en ruimte anders waarnemen dan wij gewonen mensen. Zo ging het in het laatste seizoen: September inmiddels geen Observer meer omdat zijn hersenapparaatje was verwijderd door de andere Observers, bouwt een tijdmachine. Hij mist echter één cruciaal onderdeel. Dan besluit hij zijn leven te riskeren, om bij het huis van December aan te kloppen. September vraagt December of hij het bewuste onderdeel misschien wil stelen uit het Observer-magazijn. Om December te overtuigen legt hij het volledige plan uit. Waarom geeft hij het Observer-kind niet direct aan December mee, zodat hij het bij de Noorse wetenschappers kan brengen? Als September het volledige plan uit de doeken durft te doen, dan speelt gebrek aan vertrouwen blijkbaar geen rol. Zelfs als blijkt dat September de vader is en hij het liefst zelf het kind naar de toekomst brengt, dan had hij toch met December kunnen meegaan? Niet nadenken Emilio, voelen!

Misschien verwoord ik het zo beter: ik kan tegelijk nadenken en voelen. Ik voel veel vreugde als ik nadenk over de gehele reis. Fringe was geweldig. En als ik over de eindbestemming nadenk, moet ik lachen. Zoals ik om Purmerend kan lachen.